Wat is BPC-157?

BPC-157 is een pentadecapeptide, oftewel een peptide van 15 aminozuren in één keten. Het wordt chemisch gesynthetiseerd. De naam verwijst naar het grotere oorspronkelijke eiwit, BPC, dat de onderzoekers in Zagreb in menselijk maagsap beschreven. Dat BPC-157 zelf als afzonderlijk molecuul in het lichaam voorkomt, is niet aangetoond.

Het molecuul in cijfers

Vier van de 15 posities zijn proline, waarvan drie achter elkaar vlak bij het begin. Prolinerijke stukken zijn bestand tegen veel enzymen die eiwitten afbreken. Dat kan een reden zijn waarom de ontwikkelaars BPC-157 als ongewoon stabiel omschrijven, ook in maagsap, al is onafhankelijke bevestiging daarvan beperkt.

Wat er in het lichaam mee gebeurt

Het meest gedetailleerde onderzoek naar wat er met de stof gebeurt, verscheen in 2022 in Frontiers in Pharmacology, van een team in China. Bij ratten en honden zagen zij dat:

• het zeer snel uit het bloed verdwijnt, met een halfwaardetijd van minder dan 30 minuten;
• na een injectie in de spier ongeveer 14 tot 19% de bloedsomloop bereikte bij ratten en ongeveer 45 tot 51% bij honden;
• het wordt afgebroken tot kleine fragmenten en losse aminozuren, die het lichaam vooral via urine en gal verlaten.

Veel van de effecten die bij dieren zijn gemeld, lijken langer te duren dan deze korte halfwaardetijd. Onderzoekers hebben dat nog niet kunnen verklaren, en vergelijkbare gegevens bij mensen ontbreken.

Mechanismen uit laboratoriumonderzoek

Proeven met cellen en dieren wijzen op verschillende routes. Geen daarvan is bij mensen bevestigd:

• Nieuwe bloedvaten. Een studie uit 2017 in het Journal of Molecular Medicine meldde dat BPC-157 de hoeveelheid VEGFR2 verhoogde, een receptor die de groei van bloedvaten aanstuurt, en de signaalketen Akt-eNOS in endotheelcellen aanzette. Bij ratten met verminderde doorbloeding van een achterpoot vormden zich sneller nieuwe vaten.
• Peescellen. In 2011 meldden onderzoekers uit Taiwan in het Journal of Applied Physiology dat peesfibroblasten met BPC-157 sneller uitgroeiden, beter tegen stress bestand waren en sneller migreerden, via de eiwitten FAK en paxilline.
• Stikstofmonoxide. De groep in Zagreb heeft veel artikelen gepubliceerd die erop wijzen dat BPC-157 samenwerkt met het stikstofmonoxidesysteem, dat mede de spanning van bloedvaten en de bescherming van weefsel regelt.
• Andere signalen. Overzichtsartikelen noemen ook effecten op groeihormoonreceptoren, ontstekingsboodschappers en het dopamine- en serotoninesysteem, meestal op basis van losse studies.

Samen beschrijven deze ideeën een molecuul dat herstel zou kunnen ondersteunen door de doorbloeding en de beweging van cellen te verbeteren. Het zijn hypotheses op basis van dier- en celonderzoek, geen vaststaande feiten over het menselijk lichaam.

De belangrijkste punten

• BPC-157 is een in het lab gemaakt fragment van 15 aminozuren uit een groter maagsapeiwit.
• Bij ratten en honden is het binnen een halfuur uit het bloed verdwenen.
• De voorgestelde mechanismen hebben te maken met vaatgroei, celmigratie en stikstofmonoxide.
• Dit alles komt uit preklinisch onderzoek; gegevens bij mensen ontbreken vrijwel helemaal.